İzmir’in Selçuk ilçesinde faaliyet gösteren Osman Can, yarım asırdır devam eden aile mesleğini, modern dünyanın sentetik ve seri üretim dayatmalarına karşı bir direniş noktası haline getirdi. Geleneksel yöntemlerden vazgeçmeyen Can, el eğirmesi yünler ve doğal kök boyalar kullanarak ürettiği eserlerle, Türk halı sanatının kadim ruhunu yaşatmayı hedefliyor.
Zanaatkârın bu kararlı duruşu, bugün Budapeşte Parlamento Binası’ndan Romanya’daki tarihi Kara Kilise’ye kadar pek çok uluslararası müze ve sarayda karşılık buluyor.
Bir ustanın miras arayışı
Mesleğe ilk adım attığı dönemlerde babasının "Bu işin altından kalkamazsın, her şeyini kaybedersin" şeklindeki uyarılarına rağmen bildiği yoldan şaşmayan Can, ürettiği her bir halıyı gelecek nesillere bırakılacak bir "hasenat" olarak tanımlıyor. Can, 16. yüzyıl motiflerini günümüze taşıdığı koleksiyonunda, Anadolu aslanı figürleri gibi güçlü sembollere yer vererek, bu eserlerin çocukları koruduğuna ve onlara iman ile güç aşıladığına inanıyor.
Kusursuzluğun peşinde bir ömür
Yıllar önce bir Alman müşterisinin "Bu halıya senin kattığın ne var?" sorusuyla hayatının dönüm noktasını yaşadığını belirten Osman Can, o günden bu yana mükemmeliyetçiliği ilke edindiğini ifade ediyor. Kazandığı her kuruşu Ar-Ge çalışmalarına ve boya kalitesini artırmaya harcayan Can, kendisini bir sanatçı gibi konumlandırarak, "Biz belki zengin olmayacağız ama bu halıları alanlar geleceğe paha biçilemez eserler bırakmış olacaklar" diyor.
Sürdürülebilir sanatın yeni temsilcisi
Geleneksel zanaatı modern bir bakış açısıyla harmanlamak isteyen şehir plancısı Hatice Can ise aile mesleğine yeni bir soluk getiriyor. Ailedeki deneyimi sürdürülebilirlik ilkeleriyle birleştiren Hatice Can, hazır bir düzeni devam ettirmek yerine, sektöre yenilikçi ve çevre dostu tasarımlar kazandırmayı amaçladığını vurguluyor.
